Orthodoxe iconen en gebeden

Climacterisch

"Red, Heer!" Bedankt voor het bezoeken van onze site, voordat je de informatie gaat verkennen, abonneer je op onze orthodoxe community op Instagram Lord, Save and Save † - https://www.instagram.com/spasi.gospodi/. Er zijn meer dan 18.000 abonnees in de community.

Wij, gelijkgestemde mensen, veel en we groeien snel, we leggen gebeden op, zeggen heiligen, gebedsverzoeken, tijdige nuttige informatie over vakantie en orthodoxe gebeurtenissen. Abonneer, we wachten op je. Beschermengel voor jou!

Tegenwoordig beantwoorden geestelijken heel vaak de vraag waarom het onmogelijk is om met menstruatie naar de kerk te gaan. Deze vraag heeft betrekking op alle vrouwen die de kerk binnenkomen. Maar elke vader kan het anders beantwoorden. Daarom is het de moeite waard om uit te zoeken waar het verbod vandaan komt voor vrouwen met menstruatie.

Is het mogelijk om met het maandelijkse, het oude testament naar de kerk te gaan?

Overweeg of het probleem met de maandelijkse behoefte naar de kerk kan gaan, gebruikmakend van het Oude Testament. In dit gedeelte van de Bijbel is duidelijk aangegeven in welke toestand het de moeite waard is af te zien van het bezoeken van de heilige plaats, deze zijn:

  • dood;
  • ernstige ziekte;
  • "Onreinheid" van vrouwen of mannen.

De onreinheid van een vrouw wordt geassocieerd met bepaalde afscheidingen, waarbij een vrouw niets aanraakt. Er is een mening. dat de aanwezigheid van menstruatie bij vrouwen een straf is voor de zondige val van de voorloper van alle levende Eva. En, zoals u weet, proberen de geestelijken de kerk en de parochianen te beschermen tegen alle dingen die doen denken aan de zondigheid en de sterfelijkheid van een persoon.

Men gelooft ook dat menstruatie het proces is van het ontdoen van het lichaam van een dood ei, een soort dood van een onrijp embryo. En de aanwezigheid van dodelijke voorwerpen in de tempel is verboden.

Maar sommige connaisseurs van het Heilige Boek interpreteren deze mening enigszins anders. Er wordt aangenomen dat de straf een moeilijk proces van de bevalling is, maar de aanwezigheid van menstruatie is een gelegenheid om de menselijke soort voort te zetten.

Het Oude Testament geeft dus geen definitief antwoord op deze vraag.

Kan ik tijdens de menstruatie, het Nieuwe Testament, naar de kerk gaan?

In het Nieuwe Testament zijn er woorden van de apostel Paulus, die ervan overtuigd was dat alles wat de Heer had geschapen mooi was. Alle processen die in het menselijk lichaam plaatsvinden, zijn natuurlijk. Maandelijks - een zeer belangrijke periode van tijd voor het vrouwelijk lichaam. Hun rol is groot genoeg, dus het is niet logisch om te verbieden om met hen mee te gaan naar de tempel.

Waarom het onmogelijk is om gedurende de maand naar de kerk te gaan

Bron van illustratie / foto:

Er zijn lange discussies geweest onder priesters over de vraag of een vrouw een maand naar de kerk kan gaan, en iedereen reageert anders, omdat sommigen vertrouwen op het Oude Testament en anderen op het Nieuwe. Elk van hen heeft zijn eigen weg en het is beter om deze vraag op te helderen met de predikant van de kerk waar de parochiaan op bezoek is.

Is het mogelijk om voor vrouwen naar de kerk te gaan met maandelijkse perioden volgens het Oude Testament?

Jarenlang is er de vraag of een vrouw tijdens haar menstruatie naar de kerk kan gaan. Deze vraag is gewild in het Oude en Nieuwe Testament. En de antwoorden zijn erg dubbelzinnig.

Het Oude Testament geeft een nauwkeurige definitie van mensen die niet naar de kerk zouden moeten gaan:

2. Ernstige ziekte.

3. "Onreinheid" van vrouwen en mannen.

En hier beginnen de vragen. Als dode mensen begraven worden in de kerk, hoe kan men daar dan niet verschijnen op het moment van overlijden. Verder leidt een ernstige ziekte noodzakelijkerwijs iemand naar een heilige tempel, in de hoop op een wonder van genezing of absolutie vóór de dood.

En tenslotte, als de term 'onzuiverheid' van vrouwen verwijst naar menstruatie, wat heeft een man ermee te maken? Als echter 'onreinheid' verwijst naar zonden die zowel bij vrouwen als mannen aanwezig zijn, dan blijkt dat het Oude Testament geen antwoord geeft op de kwestie van maandelijkse perioden.

Het is de moeite waard te zeggen dat sommige aanbidders het verbod op het verschijnen van vrouwen tijdens de menstruatie in de kerk uitleggen door het feit dat vrouwelijk bloed wordt geassocieerd met de dood van een eicel, wat betekent met de dood van een ongeboren kind. En hier zal het eerste punt van het verbod worden opgenomen. Daarom verbieden priesters vrouwen maandelijks in de heilige tempel te verschijnen.

Is het mogelijk om naar de kerk te gaan voor vrouwen in het Nieuwe Testament?

De komst van Jezus Christus naar de aarde leidde tot de opkomst van het Nieuwe Testament. Waar de Heer 'onreinheid' menselijke zonden noemde, en geen lichamelijke gebreken of fysiologische processen. Er zijn veel voorbeelden waarin Jezus niet minachtte om mensen met zieke zweren, melaatsheid, enz. Aan te raken en te zegenen. Een geval werd ook geregistreerd toen een 12-jarig meisje de zoon van God raakte met menstruatie. En hij duwde haar niet weg, maar moedigde haar integendeel aan en steunde haar.

De priesters die in deze kwestie op het Nieuwe Testament vertrouwen, laten vrouwen naar de tempel gaan, maar niet om kaarsen, iconen, enz. Aan te raken. Over de menstruatie zeggen ze dat dit een natuurlijk proces is, dat geassocieerd wordt met de geboorte van kinderen, en daarom niet tegen de Heere kan zijn. Maar tegelijkertijd was het voor vrouwen sinds de geboorte van kinderen lange tijd verboden om de tempel binnen te gaan, omdat ze bleven bloeden. Er waren zelfs voorwaarden, toen een jongen werd geboren, zou een vrouw 60 dagen niet naar de kerk moeten gaan, nadat een meisje was geboren - 80.

De moderne opvattingen van de geestelijkheid over het verbod van vrouwen om de tempel elke maand bij te wonen

Moderne aanbidders kwamen, na de kwestie van het verbieden van vrouwen om een ​​maand naar de kerk te gaan, te kijken, tot bepaalde conclusies. De kerk, de godgewijde plaats en het menselijke bloed erin mogen niet worden vergoten. Daarom is sinds de oudheid, toen veel hygiënische remedies voor vrouwen nog niet zijn uitgevonden, dit verbod verschenen. In de moderne wereld is het onmogelijk om een ​​situatie te bedenken waarin vrouwelijk bloed op de kerkvloer wordt gemorst, waardoor het inreisverbod is opgeheven.

Het is vermeldenswaard dat de priesters alle mensen vragen of er een verwonding is in de kerk om uit te gaan en de wond te verwerken zodat het bloed stopt. Pas daarna keert u terug naar de tempel.

Ook, na de geboorte, kan de moeder aanwezig zijn bij de doop van het kind, wanneer het overgaat, en vaak wordt de moeder uitgenodigd om de Moedergebedceremonie te houden. Wanneer het nodig is om de pictogrammen te zoenen, en daarom het verbod op het aanraken van de pictogrammen, zijn veel geestelijken verwijderd.

Allen waren het erover eens dat iemand de mening van zijn priester kan vinden in de kerk, die hij bijwoont, en dat hij zelfstandig beslissingen neemt. Per slot van rekening is iedereen voor God verantwoordelijk voor hun zonden. Maar het wordt sterk afgeraden in de kritieke dagen gemeenschap te ontvangen en te trouwen.

Is het mogelijk om tijdens je menstruatie naar de kerk te gaan?

"Red, Heer!" Bedankt voor het bezoeken van onze site en voordat je de nodige informatie gaat lezen, bezoek onze Instagram-pagina "Heer, Opslaan en Opslaan †" - link https://www.instagram.com/spasi.gospodi/. Ga haar alsjeblieft zien. De community heeft al meer dan 18.000 abonnees, gelijkgestemde mensen. Als je onze groep leuk vindt, schrijf je er dan op in. We verspreidden zeldzame orthodoxe gebeden uit het gebedenboek, zegden heiligen, stelden nuttige informatie op tijd over vakanties en orthodoxe gebeurtenissen. Beschermengel voor jou en een goede, grote dag! (informatie over de advertentie)

In de moderne wereld zijn veel gelovigen in toenemende mate niet in staat het juiste antwoord te vinden op de vraag of ze tijdens hun menstruaties naar de kerk gaan. Daar zijn verschillende verklaringen voor, maar zelfs de geestelijkheid zelf heeft hierover geen gemeenschappelijke mening. Zelfs gedrag in dezelfde denominatie kan verschillen afhankelijk van de locatie van de kerk. Om volledig vertrouwen te hebben in je daad en je niet te vergissen, is het beter om de priester hierover te vragen. Vooral als het een belangrijke gebeurtenis voor u betreft, en niet alleen een bezoek aan de tempel.

Standpunt in het Oude Testament en het Nieuwe Testament

Uitleg over waarom er in de maand niet in de kerk kan zijn, is te vinden in het Oude Testament. Het is daar dat er sprake is van het feit dat het verboden is om de kerk binnen te gaan tijdens de vrouwelijke "onzuiverheid". Menstruatie is de periode waarin een vrouw als "vies" wordt beschouwd. Het is gebaseerd op het feit dat sommige excreties zijn afgeleid van haar lichaam. Velen geloofden dat een dergelijk proces een straf is voor het feit dat hun voorouder eens zondig zondigde.

Tegelijkertijd proberen geestelijken op elke mogelijke manier hun parochies te beschermen tegen elke vermelding van menselijke sterfelijkheid. Er wordt aangenomen dat tijdens de menstruatie er een manier is om de baarmoeder te reinigen van een dood ei. En in de kerk kunnen geen dodelijke voorwerpen zijn.

Andere geleerden van de Schriften zeggen dat de straf van de Heer een lang proces kan zijn om een ​​kind een leven te geven, maar de aanwezigheid van bloedingen van de geslachtsorganen suggereert dat het menselijk ras kan doorgaan. Bovendien waren er geen normale moderne producten voor persoonlijke hygiëne en kon ze de vloer vervuilen.

Dit betrof niet alleen het bezoeken van de heilige plaats, maar ook het deelnemen aan ceremonies. Dan was er geen sprake van of het mogelijk is om Communie met maandelijkse te nemen. Omdat het werd beschouwd als niet respect voor de Heer en de kerk gebruiken. Het verbod werd opgelegd aan de kerk gebruiksvoorwerpen. Er was ook een verklaring dat iedereen die haar in deze periode raakte ook onrein werd en alle dingen om haar heen.

Wat het Nieuwe Testament zegt

Deze Schrift zegt al dat alle schepselen van God mooi zijn en alles wat hen overkomt is ook normaal. En om te voorkomen dat een vrouw deze dagen bezoekt, is de tempel niet nodig. Men geloofde dat het belangrijkste is dat het in de ziel van een persoon is en niet wat er met zijn lichaam gebeurt. Een meer moderne interpretatie is niet zo veeleisend voor dit aspect, omdat niet alleen het menselijk bewustzijn is veranderd, maar ook de sociale handvesten van het leven. De kerk is nu toleranter geworden. Maar dit betekent niet dat het nodig is om alle regels te negeren en te doen wat u wilt.

Moderne interpretatie

Het antwoord van de priester over het bijwonen van de kerk tijdens de menstruatie kan ook afhankelijk zijn van precies waar de verblijfplaats van de Heer zich bevindt. Tegenwoordig zijn mensen in steden minder aandacht gaan besteden aan sommige regels en dus fouten toestaan. Veel priesters mogen het gebouw betreden en bidden, maar je kunt de pictogrammen en andere dingen niet aanraken, maar ook kaarsen plaatsen.

Het gebeurt ook wanneer een priester niet kan weigeren een vrouw te helpen. Er zijn enkele uitzonderingen wanneer het de moeite waard is om de vereisten te overtreden. Deze omvatten:

  • langdurige bloeding;
  • ernstige toestand van de patiënt, die kan eindigen in de dood;
  • ernstige en langdurige ziekte.

Wat niet te doen op "kritieke" dagen

Zoals eerder vermeld, zijn er sommige riten en verordeningen die niet worden uitgevoerd tijdens de menstruatie. Onder hen zijn:

Wat te doen als ze besloten om een ​​kind te dopen en al een datum hebben vastgesteld, en dan heeft het leven zijn eigen aanpassingen gemaakt? Kan een kerk met een maandelijks een kind dopen of overbrengen? En zo:

  • Als je de rol speelt van de moeder van een kind, kun je in dit geval de kerk niet precies binnen 40 dagen na zijn geboorte binnengaan, en als zo'n situatie zich na deze periode voordoet, dan zal je gewoon gevraagd worden om niet binnen te gaan tijdens het avondmaal, maar om daarna te komen. Maar dit alles is heel individueel en hangt af van de tempel en de priester.
  • Als je een meter bent, probeer dan alle kenmerken en zorgen van je momenten eerder te verduidelijken, want je kunt de rite van de doop van een baby niet uitvoeren op 'kritieke' dagen.

Hetzelfde geldt voor alle andere riten, omdat je sommige kerkelijke dingen moet aanraken, wat onaanvaardbaar en profaan wordt geacht. Ik beschouw het belangrijkste verbod om bloed op boeken, pictogrammen en kaarsen te krijgen. Maar in de moderne wereld kan dit worden vermeden.

Moderne tradities mogen aanwezig zijn tijdens de menstruatie in de kerk en hierin zien ze niets belemmeren. Hoewel vertegenwoordigers van degenen die de oude tradities in acht nemen, geloven dat het morsen van bloed onaanvaardbaar is in een heilige plaats, waar het bloedloze offer plaatsvindt. Maar onthouding van gemeenschap voor enige tijd zal de ziel niet schaden. Op hun beurt geloven sommigen dat zulk geduld haar meer goddelijke genade zal brengen.

Vergeet niet dat voordat u enige actie onderneemt, u kennis moet maken met de regels van de gemeenschap waar u naartoe wilt gaan. Het is de moeite waard om vast te houden aan die tradities die door het grootste deel van het episcopaat worden aanvaard. We moeten ook rekening houden met onze eigen gevoelens. Vaak is het de moeite waard te luisteren naar wat onze ziel en ons hart ons vertelt. Als u dringend naar de tempel moet gaan en een gebed moet voorlezen, moet u er niet aan denken of het mogelijk is om het klooster tijdens de menstruatie te bezoeken of niet. Doe gewoon wat u wilt. Iedereen kan doen wat hij wil en verantwoordelijk zijn voor dergelijke acties voor de Heer zelf.

Orthodoxe regels: is het mogelijk om maandelijks naar de kerk te gaan?

Priesters hebben geen eenduidig ​​antwoord op de vraag of het mogelijk is om maandelijks naar de kerk te gaan. Sommigen beweren dat je de dienst in de tempel kunt bijwonen zonder deel te nemen aan de heilige sacramenten, anderen zeggen dat een bezoek aan een periode van kritieke dagen beter is om te weigeren.

Waarom is het niet mogelijk om tijdens de periode naar de tempel te gaan, waar kwam het verbod vandaan en hoe kon ik correct handelen? Om de vraag te begrijpen of het mogelijk is om maandelijks naar de kerk te gaan, moeten we ons vertrouwd maken met het standpunt van de Heilige Vaderen en de heilige Schrift. Dit zijn twee belangrijke autoriteiten voor een orthodox christen.

De redenen voor het verbod

In het Oude Testament kun je de exacte redenen vinden waarom parochianen zouden moeten afzien van het bijwonen van de kerk.

Ga niet naar de tempel als:

  1. Een persoon lijdt aan een ernstige ziekte.
  2. Een vrouw of man is niet schoon.
  3. De man aan de vooravond raakte de doden aan.

Ziekten waarvoor naar de kerk gaan niet is toegestaan, zijn infecties, ontstekingen in de actieve fase, afscheiding uit de urethra bij mannen, uteriene bloedingen bij vrouwen.

Voorheen omvatten dergelijke ziekten zweren, lepra, schurft, evenals alle lichamelijke aandoeningen die verband houden met de bloedstroom.

Interessant! Sterk gebed voor de gezondheid van onze ouders

Het verbod op het bezoeken van de kerk aan jonge moeders die een kind hebben gebaard, is tot op de dag van vandaag bewaard gebleven. Eerder, bij de geboorte van een jongen, gingen vrouwen 40 dagen na de bevalling niet naar de tempel en meisjes gingen niet 80 dagen. Deze periode was nodig voor zuivering.

Het antwoord van de priester, waarom het onmogelijk is om met menstruatie naar de tempel te gaan, is meestal gebaseerd op het feit dat bloed niet in een schrijn kan worden afgeworpen. Er kan slechts één heilig bloed in de tempel aanwezig zijn - de heilige gaven, het lichaam en het bloed van Christus.

Als iemand per ongeluk gewond raakt, moet hij uitstappen en stoppen met bloeden buiten de tempel. Wanneer bloed de vloer, pictogrammen of boeken binnengaat, wordt het heilige klooster als verontreinigd beschouwd, dus moet het opnieuw worden gewijd, bepaalde gebeden lezen.

Interessant! Sterk gebed voor de succesvolle verkoop van een appartement

Waarom niet naar de kerk gaan en klooster met menstruatie wordt geassocieerd met de mening dat dit proces aan alle vrouwen is gegeven voor de zondige val van Eva, onze voorouder, en binnen in de tempel moet natuurlijk niets zondigs zijn.

Volgens andere versies, tijdens de menstruatie, wordt een dood ei vrijgegeven, en dit wordt tot op zekere hoogte beschouwd als de dood. De aanwezigheid van dodelijke voorwerpen in de kerk is ook niet toegestaan.

Niet alleen tijdens de menstruatie kan het niet in de tempel zijn, het is verboden om te doen aan die mensen die lichamelijk contact met de doden hebben gehad, bijvoorbeeld, bereidde hem voor op begrafenis, gewassen.

Interessant! Het boek Leviticus van het Oude Testament vertelt dat tijdens de periode van bloedstroming, dat is tijdens de menstruatie, niet alleen vrouwen worden beschouwd als onrein, maar als een persoon die ze durft aan te raken.

Sinds de oudheid was het vrouwen verboden om met bloedingen naar de kerk te gaan, om met andere mensen te communiceren, om ze aan te raken.

Nieuw Testament

De komst van Jezus veranderde radicaal de kijk op of het mogelijk is om met menstruaties naar de kerk te gaan. In de Heilige Schrift zijn er bewijzen voor het aanraken van een Verlosser voor een vrouw die al 12 jaar last heeft van bloedingen, wat de Joden als onaanvaardbaar beschouwden.

Nadat je de kleren van Jezus Christus hebt aangeraakt, zoals je weet, is ze hersteld, terwijl de Heer de helende kracht voelde die van hem uitging.

Toen hij hoorde dat een 'onreine' vrouw hem had aangeraakt, berispte hij haar niet om wat ze had gedaan, maar moedigde ze integendeel haar aan, aangespoord om haar geloof te versterken.

Moet weten! Jezus maakte in zijn preken duidelijk dat mensen worden beschouwd als verontreinigd met zondige gedachten die uit het hart komen, kwade bedoelingen, en hij beschouwt lichamelijke onzuiverheid niet als zonde.

De Heilige Vaders vroegen een heel ander antwoord op de vraag of het mogelijk was om maandelijks naar de kerk te gaan. Ze beschouwden de processen die tijdens de menstruatie plaatsvonden, natuurlijk, door de Almachtige aan vrouwen gegeven. Dit is een zeer belangrijke periode voor het vrouwelijk lichaam, geassocieerd met het vermogen om het menselijk ras te verlengen.

Georgy Dvoeslov argumenteerde ook dat spirituele zuiverheid een primaire rol speelt, dus hij vond het geen zonde om tijdens de menstruatie naar de kerk te gaan. De eerste christenen namen, volgens tradities en kanunniken, onafhankelijk de beslissing om de tempel te bezoeken.

Sommigen van hen, die het moeilijk vonden om te antwoorden of het mogelijk was om de kerk binnen te gaan tijdens de menstruatie, luisterden naar de goddelijke dienst in de narthex, terwijl anderen naar binnen gingen, maar niets heiligs aanraken. Er waren zulke christenen die geloofden dat ze, los van de zonde, niet van God gescheiden konden worden. Ze werden gesteund door vele theologen, bijvoorbeeld Gregorius de Grote, die erop aandrongen geen vrouwen en maagden die tijdens de menstruatie naar de kerk gaan te veroordelen, te bekennen, gemeenschap te nemen.

Het is belangrijk om te weten! Wat helpt Cycla Icoon van de Moeder Gods in Cyprus met?

Deze leer duurde tot de zeventiende eeuw. Daarna wordt de vraag of vrouwen tijdens de menstruatie naar de kerk kunnen gaan weer opengelaten.

Modern uiterlijk

Tegenwoordig vragen christelijke gelovigen steeds vaker of ze naar de kerk kunnen gaan, en ook kunnen biechten en communie nemen. De mening van de geestelijkheid kan anders zijn, dus het is beter om je spirituele mentor te vragen.

Het antwoord van de priester zal helpen om dit dilemma eindelijk op te lossen. Sommige geestelijken mogen naar de dienst komen, rustig bidden en vertrekken, zonder iets aan te raken.

Ongetwijfeld, als je bedenkt of het mogelijk is om de kerk binnen te gaan in de periode van kritieke dagen, biecht en ontvang je de communie, is het beter je te laten leiden door je eigen spirituele aspiraties en de mening van de predikant.

Men moet niet vergeten dat iedereen voor al zijn zonden voor God zal antwoorden. Tegelijkertijd zijn er situaties waarin Gods hulp gewoon noodzakelijk is voor een persoon, en vervolgens worden alle conventies gemarginaliseerd. Dit geldt voor vrouwen die lijden aan baarmoederbloedingen die zich tot God willen wenden voor genezing.

Helaas is de geneeskunde soms machteloos, artsen zijn niet in staat de uitstroom te stoppen en de behandeling blijft ineffectief. Op dit punt besluiten de patiënten zich tot de Allerhoogste te wenden met gebed.

Interessant! Sterk gebed voor reizen per vliegtuig

Als een vrouw denkt dat ze haar ziel spoedig aan God zal geven, kan ze dan met haar maandelijkse menstruaties de kerk in? Natuurlijk, ja! Iedere orthodoxe christen heeft het recht om communie te nemen, te bekennen voor zijn vertrek.

Als een vrouw gezond is, voelt ze zich prima, dan is het tijdens de periode van kritieke dagen onwenselijk voor haar om te presteren:

Het sacrament van deze riten is om zich te ontdoen van de zondige, onreine. De mens wordt geboren volgens de kerkregels, daarom is het beter om deze sacramenten spiritueel en fysiek te zuiveren. Natuurlijk betekent moderne hygiëne dit probleem volledig oplossen en veel vrouwen twijfelen er niet aan of ze naar de tempel moeten gaan of niet.

Interessant! Rooster van aanbidding in de tempel van de Albarmhartige Verlosser in Mitino

Echter, de geestelijkheid adviseert, als er zo'n mogelijkheid is, is het beter om deze rite uit te stellen totdat de vrouw puur wordt in lichaam en geest.

Handige video

conclusie

Het is mogelijk om heel lang te discussiëren over vrouwelijke 'onzuiverheid', maar je moet niet vergeten dat Jezus Christus mannen en vrouwen met zijn bloed heeft gereinigd. De Heer heeft ons het eeuwige leven gegeven, spiritueel, onafhankelijk van het vlees.

Waarom zou een vrouw naar de kerk gaan met haar hoofd bedekt?

Tijdens kerkbezoeken moeten parochianen bepaalde regels en rituelen volgen. Sommigen van hen veroorzaken momenteel vragen, bijvoorbeeld waarom zou ik een hoofddoek in de kerk dragen? Waar komt dit gebruik vandaan, wat ingaat tegen de moderne mode in kleding?

In de Heilige Schrift is er een aanwijzing dat een vrouw in de juiste kleding voor haar naar de tempel moet komen. Er is een bepaalde cultuur van gedrag op een bepaalde plaats: in het theater, op het werk, in de tempel. Het dragen van een hoofddoek of een ander hoofddeksel aan de vrouw is voorgeschreven door de apostel Paulus, sprekend over de sluier van nederigheid in het hoofdstuk.

Waarom moeten vrouwen hun hoofd bedekken met een zakdoek?

Elk van de bestaande religies bevat een aantal bepaalde regels en principes. Sommigen van hen zijn radicaal anders. Maar er zijn veel voorkomende kanonnen die in veel wereldreligies worden waargenomen. Dus, bijvoorbeeld, het christendom, het jodendom en de islam verbieden een vrouw om kaal te worden. Natuurlijk zijn er bepaalde nuances in het naleven van deze tradities.

Volgens bijbelse wetten, die het hoofd bedekken, erkent een vrouw het primaat van een man. De apostel Paulus zei dat ondergeschiktheid aan de mens door God werd gevestigd. En elke christen zou het mannelijke principe dankbaar moeten accepteren. Het bedekte hoofd van een vrouw symboliseert de nederigheid en wordt beschouwd als een belangrijk beginsel van het christelijk geloof. De bijbel zegt dat elke vrouw haar haar moet laten groeien en bedekken met een zakdoek. Nu op straat ontmoet je zelden een vrouw die met een sjaal is vastgebonden. De meeste moderne vrouwen van het christendom dragen alleen een hoofddoek in de kerk, wat niet gezegd kan worden over moslimvrouwen die de wetten van de Koran getrouw naleven.

Kan ik zonder hoofddoek naar de kerk gaan?

Je moet niet begrijpen dat een vrouw die met een open hoofd naar de tempel gaat, een zonde begaat. Voor God is de toestand van onze ziel belangrijk, niet de vorm van kleding. Er zijn echter nog steeds mensen in de kerk. Voor velen van hen zal een vrouw zonder hoofdtooi irritatie veroorzaken. Ze hebben misschien ongelijk, maar je moet geen acties uitvoeren die mensen bewust naar de zonde van de veroordeling leiden en het gebed afleiden.

Lees meer op 47h.Ru: Russische Lotto Circulatie 1275: 30 landhuizen zullen worden gespeeld

Om deze redenen is het noodzakelijk om de gevestigde regels van kerkkleding in acht te nemen, rokken en hoofdtooien naar de tempel te dragen.

Waarom moet een vrouw haar hoofd bedekken in de kerk, maar geen man?

Deze traditie is gebaseerd op de woorden van de heilige apostel Paulus in de brief aan de Korinthiërs, waar hij zegt dat een man moet bidden met zijn hoofd onbedekt, en een vrouw, integendeel, met een bedekte. In de oude cultuur werd vrouwenhaar beschouwd als het meest opvallende element van vrouwelijke aantrekkelijkheid, en het bedekken ervan was een uiting van vrouwelijke bescheidenheid. Griekse hetero's liepen blootshoofds, terwijl respectabele familievrouwen hun hoofd bedekten en aantoonden dat ze van haar man waren.

Maar er is nog een reden die verband houdt met spirituele oefening: met heidense smeekbeden, toen priesteressen of profetessen razend werden, bleken ze vaak blootshoofds te zijn, alsof ze aantoonden dat ze zo omhelsd waren door mystieke extase dat ze zich geen zorgen maakten over sociale conventies. De apostel zorgt ervoor dat christenen op geen enkele manier dergelijk gedrag imiteren - zoals hij elders schrijft, moet aanbidding "fatsoenlijk en in orde" worden uitgevoerd.

We leven in een andere cultuur waar open haar zulke associaties niet veroorzaakt, maar het is belangrijk voor ons om de algemene betekenis van de instructie van de apostel te onthouden - de kleding van een gelovige (mannelijk of vrouwelijk) moet bescheiden zijn, ingetogen en geen bron van schaamte of verleiding voor iemand zijn. Bovendien helpt het behoud van de tradities die in de kerk zijn gevestigd, ons af te stemmen op het gebed, onze eerbied uit te drukken voor de heiligheid van de kerk en de liturgie die erin wordt gehouden. Daarom - traditioneel - geloven gelovige mannen het als ongepast om in een tempel in een hoofdtooi en vrouwen - zonder hoofddoek te zijn.

Waarom niet naar de kerk gaan tijdens de menstruatie is het beste om de geestelijkheid en de Heilige Schrift te vragen

Er zijn lange discussies geweest onder priesters over de vraag of een vrouw een maand naar de kerk kan gaan, en iedereen reageert anders, omdat sommigen vertrouwen op het Oude Testament en anderen op het Nieuwe. Elk van hen heeft zijn eigen weg en het is beter om deze vraag op te helderen met de predikant van de kerk waar de parochiaan op bezoek is.

Lees meer op 47h.Ru: Nieuwe tarieven voor Russian Post voor 2019

Is het mogelijk om voor vrouwen naar de kerk te gaan met maandelijkse perioden volgens het Oude Testament?

Jarenlang is er de vraag of een vrouw tijdens haar menstruatie naar de kerk kan gaan. Deze vraag is gewild in het Oude en Nieuwe Testament. En de antwoorden zijn erg dubbelzinnig.

Het Oude Testament geeft een nauwkeurige definitie van mensen die niet naar de kerk zouden moeten gaan:

2. Ernstige ziekte.

3. "Onreinheid" van vrouwen en mannen.

En hier beginnen de vragen. Als dode mensen begraven worden in de kerk, hoe kan men daar dan niet verschijnen op het moment van overlijden. Verder leidt een ernstige ziekte noodzakelijkerwijs iemand naar een heilige tempel, in de hoop op een wonder van genezing of absolutie vóór de dood.

En tenslotte, als de term 'onzuiverheid' van vrouwen verwijst naar menstruatie, wat heeft een man ermee te maken? Als echter 'onreinheid' verwijst naar zonden die zowel bij vrouwen als mannen aanwezig zijn, dan blijkt dat het Oude Testament geen antwoord geeft op de kwestie van maandelijkse perioden.

Het is de moeite waard te zeggen dat sommige aanbidders het verbod op het verschijnen van vrouwen tijdens de menstruatie in de kerk uitleggen door het feit dat vrouwelijk bloed wordt geassocieerd met de dood van een eicel, wat betekent met de dood van een ongeboren kind. En hier zal het eerste punt van het verbod worden opgenomen. Daarom verbieden priesters vrouwen maandelijks in de heilige tempel te verschijnen.

Is het mogelijk om naar de kerk te gaan voor vrouwen in het Nieuwe Testament?

De komst van Jezus Christus naar de aarde leidde tot de opkomst van het Nieuwe Testament. Waar de Heer 'onreinheid' menselijke zonden noemde, en geen lichamelijke gebreken of fysiologische processen. Er zijn veel voorbeelden waarin Jezus niet minachtte om mensen met zieke zweren, melaatsheid, enz. Aan te raken en te zegenen. Een geval werd ook geregistreerd toen een 12-jarig meisje de zoon van God raakte met menstruatie. En hij duwde haar niet weg, maar moedigde haar integendeel aan en steunde haar.

De priesters die in deze kwestie op het Nieuwe Testament vertrouwen, laten vrouwen naar de tempel gaan, maar niet om kaarsen, iconen, enz. Aan te raken. Over de menstruatie zeggen ze dat dit een natuurlijk proces is, dat geassocieerd wordt met de geboorte van kinderen, en daarom niet tegen de Heere kan zijn. Maar tegelijkertijd was het voor vrouwen sinds de geboorte van kinderen lange tijd verboden om de tempel binnen te gaan, omdat ze bleven bloeden. Er waren zelfs voorwaarden, toen een jongen werd geboren, zou een vrouw 60 dagen niet naar de kerk moeten gaan, nadat een meisje was geboren - 80.

Lees meer op 47h.Ru: Voordelen voor deelnemers aan vijandelijkheden in 2019: wat zijn de voordelen? Wie behoort tot de veteranen van de gevechten. Heb je belastingvoordelen?

De moderne opvattingen van de geestelijkheid over het verbod van vrouwen om de tempel elke maand bij te wonen

Moderne aanbidders kwamen, na de kwestie van het verbieden van vrouwen om een ​​maand naar de kerk te gaan, te kijken, tot bepaalde conclusies. De kerk, de godgewijde plaats en het menselijke bloed erin mogen niet worden vergoten. Daarom is sinds de oudheid, toen veel hygiënische remedies voor vrouwen nog niet zijn uitgevonden, dit verbod verschenen. In de moderne wereld is het onmogelijk om een ​​situatie te bedenken waarin vrouwelijk bloed op de kerkvloer wordt gemorst, waardoor het inreisverbod is opgeheven.

Het is vermeldenswaard dat de priesters alle mensen vragen of er een verwonding is in de kerk om uit te gaan en de wond te verwerken zodat het bloed stopt. Pas daarna keert u terug naar de tempel.

Ook, na de geboorte, kan de moeder aanwezig zijn bij de doop van het kind, wanneer het overgaat, en vaak wordt de moeder uitgenodigd om de Moedergebedceremonie te houden. Wanneer het nodig is om de pictogrammen te zoenen, en daarom het verbod op het aanraken van de pictogrammen, zijn veel geestelijken verwijderd.

Allen waren het erover eens dat iemand de mening van zijn priester kan vinden in de kerk, die hij bijwoont, en dat hij zelfstandig beslissingen neemt. Per slot van rekening is iedereen voor God verantwoordelijk voor hun zonden. Maar het wordt sterk afgeraden in de kritieke dagen gemeenschap te ontvangen en te trouwen.

Is het mogelijk om maandelijks naar de kerk te gaan? Het antwoord is non Vassa

In dit artikel citeren we citaten van heiligen en predikers of het mogelijk is om maandelijks naar de kerk te gaan. Een artikel over hoe je een vrouw in een klooster kunt blijven.

Is het mogelijk om maandelijks naar de kerk te gaan?

Noot van de redactie: het artikel van de non Vassa (Larina) veroorzaakte een levendige discussie over het Engelstalige internet - veel discussies, links, gedetailleerde responspublicaties. De portal "Orthodoxie en Vrede" vertaalde de belangrijkste teksten van de discussie in het Russisch.

Vertaald uit het Engels door Yulia Zubkova speciaal voor "Orthodoxie en Vrede". De redactie van de portal bedankt de non Vassa voor hun geweldige hulp bij het werk aan de Russische tekst.

Nun Vassa (Larina)

Toen ik het klooster van de Russisch-orthodoxe kerk buiten Rusland (ROCOR) in Frankrijk binnenging, werd ik geïntroduceerd aan de beperkingen die mijn zus tijdens haar menstruatie opgelegd kreeg. Hoewel ze naar de kerk mocht gaan om te bidden, mocht ze geen communie volgen, zich aan pictogrammen vastmaken of het antidorenspel raken, de prosphora helpen of distribueren, helpen met het schoonmaken van de tempel of zelfs een lamp of lamp die voor het pictogram hangt mijn eigen cel - deze laatste regel werd mij uitgelegd toen ik een onverlichte lamp in de icoonhoek van een andere zuster zag. Ik kan me niet herinneren dat een van ons probeerde deze instellingen in twijfel te trekken, om ze met iets te onderbouwen - we veronderstelden simpelweg dat de menstruatie een soort van "onzuiverheid" is, en daarom moeten we wegblijven van de gewijde dingen, zodat een of andere manier verontreinig ze.

Tegenwoordig heeft de Russisch-orthodoxe kerk andere regels met betrekking tot "rituele niet-zuiverheid", die varieert van parochie tot komst, en meestal hangt het af van de plaatselijke priester. Sergiy Boelgakovs populaire "Handboek" gaat ervan uit dat de "kerkregels" vrouwen verbieden tijdens de menstruatie om zowel naar de tempel te komen als om de communie te ontvangen. [1] In Rusland mogen vrouwen over het algemeen tijdens de menstruatie naar de kerk komen, maar ze kunnen geen communie, kus-iconen, relikwieën, kruis, aanraken van prosphora en antidor, of heilig water drinken. [2] In parochies buiten Rusland, voor zover ik weet, onthouden vrouwen zich meestal alleen van de communie.

Een artikel geschreven door Zijne Heiligheid de Patriarch van de Servische Paulus, genaamd "Kan een vrouw altijd naar de tempel komen?" [3], wordt vaak aangehaald als een voorbeeld van een gematigde mening die een vrouw met menstruatie toestaat om deel te nemen aan alles behalve het sacrament, dat lijkt te zijn tegen het concept van 'rituele onzuiverheid'. Patriarch Paul pleit echter voor een andere traditionele beperking die een vrouw verbiedt de tempel binnen te gaan en deel te nemen aan een sacrament gedurende veertig dagen nadat ze het kind heeft gebaard. [4] Dit verbod, ook gebaseerd op het concept van "rituele niet-zuiverheid", wordt waargenomen in de parochies van de Russisch-orthodoxe kerk in het buitenland die ik ken, zowel in Duitsland als in de VS. Op de sites van het Patriarchaat van Moskou is echter bewijs te vinden dat deze praktijk niet overal wordt ondersteund en in twijfel wordt getrokken in parochies onder de jurisdictie van Moskou. [5]

Vandaag, in het licht van de "feministische" theologie [6] en de traditionalistische reactie daarop [7], is er een verleiding om de kwestie van "rituele niet-zuiverheid" op een politieke of sociale manier te benaderen. Inderdaad, de nogal vernederende alledaagse gevolgen van de bovengenoemde beperkingen kunnen vrouwen, die gewend zijn aan de sociaalpolitieke cultuur van het Westen, in zekere mate belasten. De orthodoxe kerk heeft traditioneel echter geen sociale en politieke agenda [8], waardoor dit argument in dit opzicht ongepast is voor de kerk. Bovendien is de angst dat iets voor een vrouw "vernederend" is, vreemd aan de orthodoxe vroomheid, die zich richt op nederigheid: wanneer we obstakels, beperkingen, verdriet, enz. Tegenkomen, leren we onze zondigheid kennen, te groeien in geloof en de hoop op de reddende genade van God.

Dus, afgezien van de belangen van gelijkheid, wil ik uw aandacht vestigen op de theologische en antropologische inhoud van het concept van "rituele niet-zuiverheid". Voor onze kerk is het leven uiteindelijk niet beperkt tot het volgen van bepaalde regels, het lezen van bepaalde gebeden en behoorlijke uitputting, of zelfs tot nederigheid als zodanig. Het gaat om de theologische en antropologische betekenis van dit alles. Door deze dingen te doen, belijden we een bepaalde betekenis, een zekere waarheid van ons geloof. Daarom zal ik vandaag de vraag stellen: wat heeft het voor zin om de communie tijdens de menstruatie te weigeren? Wat zegt dit over het vrouwelijk lichaam? Wat is de betekenis van het verbod om de tempel binnen te gaan na de geboorte van een baby? Wat zegt dit over zwanger worden? En nog belangrijker, is het concept van "rituele inactiviteit / zuiverheid" in overeenstemming met ons geloof in Jezus Christus? Waar komt het vandaan en wat betekent het voor ons vandaag?

Overweeg bijbelse, canonieke en liturgische bronnen om te proberen deze vragen te beantwoorden. [9]

Oude Testament

Het vroegste bijbelse bewijs van rituele beperkingen voor vrouwen tijdens de menstruatie is te vinden in het Oude Testament, Leviticus 15: 19-33. Volgens Leviticus was niet alleen de menstruerende vrouw onrein - iedereen die haar raakte, werd ook onrein (Leviticus 15:24) en verwierf een soort onzuiverheid door aanraking. In latere hoofdstukken van Leviticus (17-26, de Wet van Heiligheid) waren seksuele betrekkingen met zijn vrouw op dit moment ten strengste verboden. Men geloofde dat de bevalling, net als de menstruatie, ook onzuiverheid verleent, en vergelijkbare beperkingen werden opgelegd aan de vrouw die bevallen was (Leviticus 12).

Joden waren verre van de enigen in de antieke wereld die dergelijke voorschriften introduceerden. Heidense sekten omvatten ook verboden in verband met de zorg voor "rituele zuiverheid": menstruatie was naar verluidt verontreinigd en maakte heidense priesteressen onbekwaam om hun religieuze plichten in tempels uit te voeren [10], geestelijken zouden menstruerende vrouwen koste wat het kost vermijden onder vrees voor ontheiliging [11]. dat de geboorte van een kind ook verontreinigt. De Joden waren echter een speciale zaak. Naast hun uitzonderlijke minachting voor bloed (Leviticus 15: 1-18), [13] geloofden de oude Joden het geloof in het gevaar van vrouwelijke bloedingen, dat geleidelijk werd bevestigd en nog sterker werd in het late Jodendom: de Mishnah, de Tosefta en de Talmud zijn nog gedetailleerder over dit onderwerp, dan de bijbel. [15]

Het Proto-evangelie van Jacobus en het Nieuwe Testament

Helemaal aan het begin van het Nieuwe Testament gehoorzaamt de Heilige Maagd Maria aan de vereisten van "rituele zuiverheid". Volgens de Proto-evangelisatie van Jakob, de apocriefe tekst van de 2e eeuw, die diende als bron van verschillende heilige dagen van de Moeder Gods, woont de Heilige Maagd in de tempel tussen de leeftijd van twee en twaalf jaar, toen ze zich met Jozef verloofde en in zijn huis ging wonen "zodat ze het heiligdom van de Heer niet zou verontreinigen "(VIII, 2) [16].

Toen Jezus Christus begon te prediken, werd er een volledig nieuwe boodschap gehoord in de dorpen van Judea, waarbij de diepgewortelde positie van vroomheid, zowel in de Farizeeën als in de antieke wereld als geheel, ter discussie werd gesteld. Hij verkondigde dat alleen kwade bedoelingen die uit het hart komen ons verontreinigen (Marcus 7:15). Onze Heiland plaatste de categorieën van 'zuiverheid' en 'onzuiverheid' dus exclusief in het gewetensgebied [17] - de sfeer van vrije wil met betrekking tot zonde en deugd, het bevrijden van de gelovigen van de oude angst voor ontheiliging van onbeheersbare verschijnselen van de materiële wereld. Hij zelf aarzelt niet om met een Samaritaanse vrouw te praten, en dit werd door de Joden ook als enigszins profaan beschouwd. [18] Bovendien verwijt de Heer een kortharige vrouw niet dat ze Zijn klederen heeft aangeraakt in de hoop genezen te worden: hij geneest haar en looft haar geloof (Mattheüs 2: 20-22). Waarom openbaart Christus de vrouw aan de menigte? St. John Chrysostomos antwoordt dat de Heer "haar geloof aan allen openbaart, zodat anderen niet bang zouden zijn om haar te imiteren." [19]

Evenzo verlaat de apostel Paulus de traditionele Joodse benadering van de oudtestamentische regels met betrekking tot "zuiverheid" en "onzuiverheid", waardoor ze alleen om redenen van christelijke naastenliefde toegestaan ​​worden (Romeinen 14). Het is bekend dat Paulus het woord 'heilig' (ιγιος) verkiest boven het woord 'puur' [20] om nabijheid tot God te uiten, waardoor oudtestamentische vooroordelen worden vermeden (Rom 1: 7; Cor 6: 1, 7:14; 2 Cor 1: 1, etc.)

Vroege kerk en vroege vaders

De houding van de vroege Kerk tot het Oude Testament was niet eenvoudig en kan niet in detail worden beschreven als onderdeel van dit werk. Noch het jodendom, noch het christendom had een duidelijke afgescheiden identiteit in de eerste eeuwen: ze deelden een gemeenschappelijke benadering van bepaalde dingen. [21] De kerk herkende het Oude Testament duidelijk als geïnspireerde Schrift, terwijl ze zich tegelijkertijd verwijderde van de tijd van de Apostolische Raad (Handelingen 15) van de voorschriften van de Mozaïsche Wet.

Hoewel de apostolische mannen, de eerste generatie kerkschrijvers na de apostelen, nauwelijks met de Mozaïsche wet met betrekking tot "rituele onzuiverheid" te maken hadden, worden deze beperkingen een beetje later besproken, vanaf het midden van de 2e eeuw. Tegen die tijd wordt het duidelijk dat de "letter" van de Mozaïsche wet vreemd was geworden aan het christelijk denken, omdat christelijke schrijvers proberen het een symbolische interpretatie te geven. Methodius Olimpiyskiy (300), Justin Martyr (165) en Origenes (253) interpreteren de Levitische categorieën van "zuiverheid" en "onreinheid" allegorisch, dat wil zeggen als symbolen van deugd en zonde [22]; ze staan ​​er ook op dat de doop en de eucharistie voldoende bronnen van "reiniging" zijn voor christenen. [23] Methodius Olimpiis schrijft in zijn verhandeling: "Het is duidelijk dat degene die eenmaal gereinigd is door de nieuwe geboorte (doop) niet meer besmet kan zijn door wat in de wet wordt genoemd" [24]. In dezelfde geest schrijft Clemens van Alexandrië dat echtgenoten niet langer hoeven te baden na geslachtsgemeenschap, wat de wet van Mozes voorschrijft, "omdat," zegt St. Clement, "de Heer de gelovigen door de doop voor alle huwelijksrelaties heeft gereinigd." [25]

Toch is de ogenschijnlijk open houding van Clement tegenover seksuele relaties in deze passage niet typerend voor de auteurs van die tijd [26], en zelfs voor Clement zelf [27]. Voor deze auteurs was het meer kenmerkend om alle voorschriften van de Mozaïsche wet als symbolisch te beschouwen, met uitzondering van die met betrekking tot seks en seksualiteit. In feite waren de schrijvers van de vroege kerk geneigd om elke uiting van seksualiteit, inclusief menstruatie, huwelijksbetrekkingen en bevalling, als 'onrein' te beschouwen en daarmee onverenigbaar met deelname aan het liturgische leven van de kerk.

De redenen hiervoor waren veel. In een tijdperk waarin de leer van de kerk nog niet was uitgekristalliseerd tot een bepaald dogmatisch systeem, zweefde een veelheid van ideeën, filosofieën en openlijke ketterijen in de theologische sfeer, waarvan sommige in de werken van vroegchristelijke schrijvers vielen. Pioniers van de christelijke theologie, zoals Tertullianus, Clement, Origenes, Dionysius van Alexandrië en andere hoogopgeleide mannen van die tijd, werden gedeeltelijk beïnvloed door pre-christelijke religieuze en filosofische systemen die de klassieke opvoeding van hun tijd domineerden. Bijvoorbeeld, het zogenaamde axioma van stoïcisme, of het stoïcijnse gezichtspunt, volgens hetwelk geslachtsgemeenschap alleen gerechtvaardigd is voor het doel van vruchtbaarheid [28], wordt herhaald door Tertullianus [29], Lactantium [30] en Clement of Alexandria [31]. Mozes verbood in Leviticus 18:19 op geslachtsgemeenschap tijdens de menstruatie aldus een nieuwe redenering: het was niet alleen "ontheiliging", als het niet resulteerde in een bevalling, het was zelfs een zonde in het huwelijk. Merk in deze context op dat Christus seksuele gemeenschap slechts één keer in het evangelie vermeldt: "... en twee zullen één vlees worden" (Mattheüs 19: 5), zonder het vermelden van kinderen. [32] Tertullianus, die in latere jaren de ultra-ascetische ketterij van het Montanisme overnam, ging verder dan vele anderen en overwoog zelfs bidden na geslachtsgemeenschap onmogelijk. [33] De beroemde Origen werd berucht beïnvloed door het moderne eclecticisme van het gemiddelde platonisme, met zijn karakteristieke minachting voor de hele fysieke en materiële wereld in het algemeen. Zijn ascetische en ethische doctrines, die oorspronkelijk bijbels waren, zijn ook te vinden in het Stoïcisme, het Platonisme en in mindere mate in het Aristotelisme. [34] Het is daarom niet verrassend dat Origenes menstruatie als "onrein" beschouwt in zichzelf en zichzelf. [35] Hij is ook de eerste christelijke schrijver die oudtestamentische concepten in Leviticus 12 als bevalling als onrein aanvaardt. [36] Misschien is het belangrijk dat de geciteerde theologen uit Egypte kwamen, waar joodse spiritualiteit vreedzaam samengaat met de ontwikkeling van de christelijke theologie: de joodse bevolking, die vanaf het begin van de 2e eeuw in de hoofdstad Alexandrië geleidelijk aan afnam, had een vaak onwaarneembare maar sterke invloed op lokale christenen die grotendeels waren bekeerd van de Joden. [37]

Syrische Didaskalia

De situatie was anders in de Syrische hoofdstad Antiochië, waar een sterke joodse aanwezigheid een tastbare bedreiging vormde voor de christelijke identiteit. [38] Syrische Didkaliya, bewijs van een christelijke controverse tegen de Joodse tradities van de 3e eeuw, verbiedt christenen om Levitische wetten na te leven, inclusief die met betrekking tot menstruatie. De auteur waarschuwt vrouwen die zich tijdens de menstruatie zeven dagen lang onthielden van het gebed, de lessen van de Schrift en de Eucharistie: "Als u denkt, vrouwen, dat u de Heilige Geest bent onthouden gedurende de zeven dagen van uw reiniging, dan als u op dat moment stierf, je zult weggaan leeg en zonder enige hoop. " Didaskalia overtuigt verder vrouwen in de aanwezigheid van de Heilige Geest in hen, waardoor ze in staat zijn om deel te nemen aan gebed, lezingen en de Eucharistie:

"Denk er nu over na en erken dat het gebed wordt gehoord door de Heilige Geest en dat de Schriften de woorden van de Heilige Geest zijn en heilig zijn. Daarom, als de Heilige Geest in je is, waarom vervreemd je je ziel en benader je niet het werk van de Heilige Geest? "[39]

Hij instrueert andere leden van de gemeenschap als volgt:

"Je moet niet gescheiden worden van degenen die menstruaties hebben, omdat zelfs een bloedende vrouw niet geworteld was toen ze de rand van de kleding van de Heiland raakte; eerder, werd zij waardig geacht om absolutie te ontvangen. " [40]

Het is opmerkelijk dat deze tekst vrouwen met menstruatie aanspoort om het avondmaal te nemen en hun vermaning versterkt door het voorbeeld van de Heilige Schrift over een bloedende vrouw in Mattheüs 9: 20-22.

Gangrsky-kathedraal

Ongeveer een eeuw later, ongeveer In het midden van de 4e eeuw vinden we canoniek bewijs tegen het concept van "rituele onzuiverheid" in de wetgeving van de plaatselijke kathedraal, die werd bijeengeroepen in Gangra (105 km ten noorden van Ankara) in 341 AD. [41] aan de noordkust van Klein-Azië, die de extreme ascese van de volgelingen van Eustache Sevastiusky veroordeelde (377). [42] De Eustatius-monniken, geïnspireerd door de dualistische en spiritistische leringen die destijds in Syrië en Klein-Azië gebruikelijk waren, bagatelliseerden het huwelijk en het getrouwde priesterschap. Daarentegen zegt regel 1 van de Raad: "Als iemand het huwelijk bestraft en een trouwe en vrome vrouw, copuleert met haar man, veracht of veroordeelt dit, wie niet in staat is om het Koninkrijk binnen te gaan: laat het onder een eed zijn." [43] Evstafiane weigerde om het sacrament van het gehuwde priesterschap te nemen om redenen van "rituele zuiverheid" [44], deze praktijk werd ook veroordeeld door de Raad, zijn vierde regel:

"Hoe kan iemand spreken over een presbyter die in het huwelijk is getreden, denkt dat het niet waard is om het offer te ontvangen wanneer hij een liturgie heeft uitgevoerd: laat hem onder een eed zijn." [45]

Interessant genoeg was het Eustinianisme een egalitaire beweging die volledige gelijkheid tussen mannen en vrouwen bepleitte. [46] Het werd op deze manier aangemoedigd, toen vrouwelijke volgelingen van Eustache hun haar hadden afgekapt en gekleed als mannen om elke gelijkenis van vrouwelijkheid kwijt te raken, die, net als alle aspecten van menselijke seksualiteit, als "profaan" werd beschouwd. Opgemerkt moet worden dat deze praktijk van Yevstafische vrouwen lijkt op radicale vormen van modern feminisme, die als het ware ernaar streven om alle verschillen tussen de vrouw en de man kwijt te raken. De Raad veroordeelt deze praktijk in haar dertiende regel: "Zodra een bepaalde vrouw, omwille van de denkbeeldige ascese, een mantel zal aanbrengen, en in plaats van gewone vrouwenkleren, zal ze een mannenjurk aantrekken: laat haar onder een eed zweren." [47]

Door het Eustatius-kloosterwezen te verwerpen, verwierp de kerk het begrip seksualiteit als profaan, en beschermde het zowel de heiligheid van het huwelijk als het door God geschapen fenomeen dat een vrouw wordt genoemd.

Regels van de Egyptische vaders

Hoe kan de Kerk vandaag in het licht van deze volledig orthodoxe oude kanunniken canons in praktijk brengen die ondubbelzinnig de noties van "rituele niet-zuiverheid" ondersteunen? [48] ​​Zoals eerder opgemerkt, werd de literatuur van de kerk, met inbegrip van de teksten van kanunniken, niet in een vacuüm gevormd, maar in de sociaal-culturele historische realiteit van de oude wereld, die zeer geloofde in rituele zuiverheid en het eiste. [49] De vroegste canonieke regel die vrouwen beperkingen oplegt in een staat van rituele onzuiverheid is regel 2 van Dionysius van Alexandrië (264), geschreven in AH 262:

"Over vrouwen die zich in de schoonmaak bevinden, of het voor hen toegestaan ​​is om het huis van God in zo'n staat binnen te gaan, lees ik en vraag ik teveel. Want ik denk niet dat zij, als de essentie van de gelovigen en vromen, in zo'n staat zijn, het aandurfden om ofwel door te gaan naar de Heilige Maaltijd, ofwel het lichaam en Bloed van Christus aan te raken. Want de vrouw, die al 12 jaar bloedde omwille van genezing, raakte Hem niet aan, maar alleen op de rand van Zijn kleding. Het is niet verboden om te bidden in welke staat en ongeacht hoe gelokaliseerd, om de Heer te herdenken en om hulp te vragen. Maar om verder te gaan met het feit dat er het Heilige der Heiligen is, moge het verboden zijn om een ​​niet geheel zuivere ziel en lichaam te zijn. "[50]

Merk op dat Dionysius, zoals de Syrische Didkaliya, verwijst naar een bloedende vrouw in Matt. 9: 20-22, maar komt tot de tegenovergestelde conclusie: dat een vrouw het sacrament niet kan nemen. Er werd aangenomen dat Dionysius vrouwen feitelijk verbood het heiligdom (altaar) binnen te gaan, maar niet in de kerk zelf. [51] Deze hypothese is niet alleen in strijd met de tekst van de geciteerde canon, het suggereert ook dat de leken ooit het avondmaal op het altaar namen. Recente liturgische studies hebben het idee weerlegd dat de leken ooit in het altaar hebben deelgenomen [52]. Daarom bedoelde Dionysius precies wat hij schreef, en precies zoals vele generaties van oosterse christenen begrepen [53]: een vrouw met menstruatie zou de tempel van God niet mogen binnengaan, omdat ze niet volledig zuiver spiritueel en fysiek is. Ik vraag me af of dit impliceert dat alle andere christenen volledig zuiver zijn, "katharoi." Hoogstwaarschijnlijk is dat niet het geval, omdat de kerk diegenen veroordeelde die zichzelf 'katharoi' of 'puur' noemden, de oude sekte van Novatians, op de eerste oecumenische raad in Nicea in 325 voor Christus. [54]

Orthodoxe commentatoren uit het verleden en het heden hebben de Dionysische regel ook uitgelegd als iets dat te maken heeft met het zorgen voor het ontvangen van kinderen: een 12e-eeuwse commentator Zonar (na 1159 na Christus), die het concept van rituele onzuiverheid ontkent, komt tot de pijnlijke conclusie dat de ware reden voor deze beperkingen voor vrouwen, "om te voorkomen dat mannen met hen slapen... om de conceptie van kinderen mogelijk te maken." [55] Zijn vrouwen daarom gestigmatiseerd onrein, niet toegelaten in de tempel en de heilige communie om te voorkomen dat mensen met hen slapen? Zonder het uitgangspunt van "seks alleen voor de vruchtbaarheid" van deze armen te overwegen, werpt hij andere, meer voor de hand liggende vragen op: zijn mannen op de een of andere manier meer geneigd om te slapen met vrouwen die in de kerk waren en het avondmaal aanvaardden? Waarom zouden vrouwen zich anders onthouden van gemeenschap? Sommige priesters in Rusland bieden een andere verklaring: vrouwen zijn te moe in deze staat om goed te luisteren naar de gebeden van de liturgie en kunnen zich daarom niet adequaat voorbereiden op de Heilige Communie. [56] Precies dezelfde redenering wordt voorgesteld in het geval van vrouwen die zijn bevallen van een kind: ze moeten 40 dagen rusten. [57] Dat wil zeggen, moet het avondmaal niet worden geserveerd aan alle vermoeide, zieke, bejaarde of om de een of andere reden zwakke mensen? Hoe zit het met slechthorenden? Het is tenslotte ook moeilijk voor hen om aandachtig naar de gebeden van de liturgie te luisteren.
Hoe het ook zij, er zijn verschillende andere canonieke teksten die vrouwen beperkingen opleggen in "onreinheid": regel 6-7 van Timotheüs van Alexandrië (381 n.Chr.), Die het verbod op de doop [58] en regel 18 van de zogenaamde canons uitbreidt Hippolyta, over vrouwen die zijn bevallen en verloskundigen. [59] Het is opmerkelijk dat beide regels, zoals regel 2 van Dionysius, van Egyptische afkomst zijn.

St. Gregorius de Grote

Evenzo waren dingen in het Westen, waar de kerkbeoefening vrouwen gewoonlijk tijdens de menstruatie "onrein" vond tot het einde van de 6e / begin 7e eeuw. [60] Op dit moment heeft St. Gregorius, de paus van Rome (590-604 n.Chr.), De vader van de kerk, aan wie de traditie (ten onrechte) de compilatie van de liturgie van het gepredikte sacrament toeschrijft, een andere mening over deze kwestie uitgesproken. In het jaar 601, van sv. Augustinus van Canterbury, de 'Apostel van Engeland', schreef (604) aan St. Gregory en vroeg of vrouwen met menstruatie toestemming hadden om naar de kerk en de communie te gaan. Ik zal St. Gregory in detail citeren:

"Je moet een vrouw gedurende de maand niet verbieden om de kerk binnen te gaan. Het is immers onmogelijk om haar de schuld te geven van de overmatige materie die de natuur uitwerpt en dat ze niet willekeurig is. Want we weten dat een vrouw die aan bloedingen leden zich nederig achter de Heer opzette, de rand van Zijn kleed aanraakte en haar kwaal onmiddellijk haar verliet. Dus, als een lijdende bloeding de kleding van de Heer met lof zou kunnen raken, hoe kan het dan tegen de wet zijn dat degenen die maandelijkse bloedingen ervaren naar de tempel van de Heer gaan?

... Het is onmogelijk op zo'n moment en verbieden een vrouw om het sacrament van de heilige communie te nemen. Als ze hem niet uit grote eerbied durft te accepteren (ex veneratione magna), verdient ze lof (laudanda est); en als dat zo is, wordt het niet veroordeeld (niet judicanda). Goedbedoelende zielen zien de zonde zelfs als er geen zonde is.

Want wat er gebeurt van de zonde wordt vaak onschuldig volbracht: wanneer we honger hebben, gebeurt het zonder zonde. Tegelijkertijd is het feit dat we honger hebben de schuld van de eerste man. Menstruatie is geen zonde. In feite is dit een puur natuurlijk proces. Maar het feit dat de natuur zo verstoord is dat het bevlekt lijkt (videatur esse polluta) zelfs tegen de menselijke wil is een gevolg van zonde...

Dus als een vrouw zelf aan deze dingen denkt en besluit om het sacrament van het lichaam en bloed van de Heer niet te aanvaarden, zal ze haar rechtschapen gedachte prijzen. Als ze [de Heilige Communie] accepteert en wordt omhelsd door de liefde van dit sacrament volgens de gewoonte van haar vrome leven, zou het niet moeten zijn, zoals we hebben gezegd, om dit te voorkomen. ' [61]

Merk op dat Svt. Gregory begrijpt het evangelieverhaal van een bloedende vrouw - zoals Syrische Didascalia - als een argument tegen de voorschriften van rituele niet-zuiverheid.

In de vroege Middeleeuwen hield het beleid van St. Gregorius op van toepassing te zijn en vrouwen met menstruaties mochten geen communie volgen en leerden hen vaak om voor de ingang van de kerk te staan. [62] Deze praktijken waren al in de 17e eeuw gebruikelijk in het Westen. [63]

"Rituele onzuiverheid" in Rusland

Wat de geschiedenis van dergelijke gebruiken in Rusland betreft, was het concept van "rituele onzuiverheid" al lang bekend aan heidense Slaven voordat zij het christendom adopteerden. Heidense Slaven, zoals de oude heidenen in het algemeen, geloofden dat elke manifestatie van seksualiteit ritueel verontreinigt. [64] Dit geloof bleef in essentie onveranderd in het oude Rusland na zijn doop.

De Russische kerk had zeer strikte regels met betrekking tot de "onreinheid" van vrouwen. In de 12e eeuw legt bisschop Nifont van Novgorod in De vraag van Kirik uit dat als een vrouw toevallig een kind in de kerk heeft, de kerk drie dagen verzegeld moet worden en dan opnieuw geheiligd met een speciaal gebed. [65] Zelfs de vrouw van de koning, de tsarina, moest buiten haar huis bevallen, in een bad of 'zeep', om het bewoonde gebouw niet te verontreinigen. Nadat het kind was geboren, kon niemand het badhuis verlaten of binnengaan tot de priester arriveerde en las het reinigingsgebed uit het boek van Trebnik. Pas na het lezen van dit gebed kon de vader binnengaan en het kind zien. [66] Als de maandelijkse periode van een vrouw begon toen ze in de tempel stond, had ze het onmiddellijk moeten verlaten. Als ze dit niet deed, zou ze een boete krijgen van 6 maanden vasten met 50 bogen aarde per dag [67]. Zelfs als de vrouwen niet in een staat van "onreinheid" waren, namen ze het sacrament niet bij de Koninklijke Deuren met de leken, maar bij de Noordelijke Poort. [68]

Gebeden van het Requiem

Het speciale gebed in het boek van de Russisch-orthodoxe kerk, dat ook vandaag nog wordt gelezen op de eerste dag na de geboorte van een kind, vraagt ​​God om "de moeder van smerige... te reinigen" en gaat verder "en vergeef je slaaf, deze kleine naam en het hele huis, ongelukkig geboren en ontroerend aan haar en aan iedereen hier... ". [69] Ik zou graag willen vragen waarom we vergeving vragen voor het hele huis, voor de moeder en iedereen die haar heeft aangeraakt? Aan de ene kant weet ik dat de Levitische wetten het begrip ontwijding bevatten door aanraking. Daarom weet ik waarom de oudtestamentische gelovigen het als een zonde beschouwden om de 'onreine' aan te raken. En ik weet dat de heidenen bang waren voor de uitstroom van bloed, zowel tijdens de bevalling als tijdens de menstruatie, omdat ze geloofden dat het demonen aantrok. Ik kan je echter niet vertellen waarom de gelovigen vandaag om vergeving vragen omdat ze een vrouw hebben aangeraakt of de vrouw zijn die een kind heeft gebaard, omdat ik het gewoon niet weet.

Een andere serie gebeden wordt 40 dagen later gelezen, wanneer de moeder toestemming krijgt om naar de tempel te komen voor de rite van kerkverering. Bij deze gelegenheid bidt de priester voor zijn moeder als volgt:

"Reinig van alle zonden en van alle vuiligheid... ja, zonder rechtvaardiging, ontvang uw sacrament van de heilige sacramenten... draag het met vuiligheid, en vuiligheid van de ziel, in de uitvoering van vier dagen: ik creëer en eer de gemeenschap van eerlijk lichaam en uw bloed..." [70]

Vandaag wordt er vaak gezegd dat een vrouw veertig dagen na de geboorte van een kind niet naar de kerk gaat vanwege fysieke vermoeidheid. De geciteerde tekst spreekt echter niet over haar vermogen om deel te nemen aan het liturgisch leven, maar over haar waardigheid. De geboorte (niet de conceptie) van haar kind, volgens deze gebeden, werd de oorzaak van haar fysieke en mentale "onzuiverheid" (vuiligheid). Dit is vergelijkbaar met de discussie van Dionysius over Alexandrië over menstruatie: het maakt een vrouw niet helemaal schoon "in zowel ziel als lichaam."

Nieuwe ontwikkelingen in orthodoxe kerken

Het is niet verwonderlijk dat sommige orthodoxe kerken al ernaar streven om de teksten van het Boek van het Boek te veranderen of te verwijderen, op basis van dogmatisch kwetsbare ideeën over voortplanting, huwelijk en onreinheid. Ik citeer de beslissing van de heilige synode van Antiochië, die op 26 mei 1997 in Syrië plaatsvond onder het voorzitterschap van zijn Beatitude Patriarch Ignatius IV:

Er werd besloten de patriarchale zegen te geven om de teksten van het kleine Requiem te veranderen met betrekking tot het huwelijk en zijn heiligheid, gebeden voor de vrouwen die zijn bevallen en de tempel voor de eerste keer binnengaan, en de teksten van de requiemdiensten [71].

De theologische conferentie, die in 2000 op Kreta werd gehouden, kwam tot vergelijkbare conclusies:

Theologen moeten... een eenvoudige en adequate verklaring van de kerkdienst schrijven en de taal van het ritueel zelf aanpassen aan de theologie van de kerk. Dit zal handig zijn voor mannen en vrouwen die een goede uitleg van de dienst moeten krijgen: dat het een daad is van het aanbieden en zegenen van de geboorte van een kind, en dat het moet gebeuren zodra de moeder klaar is om normale activiteiten buiten het huis te hervatten...

We vragen de kerk om vrouwen te verzekeren dat ze altijd welkom zijn om de Heilige Communie te ontvangen voor elke liturgie wanneer ze geestelijk en ceremonieel klaar zijn, ongeacht de tijd van de maand. [72]

Een eerdere studie van de orthodoxe kerk in Amerika biedt ook een frisse kijk op 'rituele onreinheid':

... het idee dat vrouwen in de menstruatieperiode de Heilige Communie niet kunnen nemen of het kruis en pictogrammen kussen, of brood bakken voor de eucharistie, of zelfs de vestibule van de kerk binnengaan, om nog maar te zwijgen over de altaarzone, dit zijn ideeën en praktijken die moreel en dogmatisch onhoudbaar vanuit het oogpunt van strikte orthodoxe christendom... St. John Chrysostomos veroordeelde degenen die een dergelijke houding propageerden als onwaardig voor het christelijk geloof. Hij noemde ze bijgelovig en voorstanders van mythen. [73]

Dergelijke uitspraken kunnen gênant zijn, aangezien ze verwaarlozen duidelijk bepaalde canonieke regels, in de eerste plaats de 2e regel van Dionysius van Alexandrië. Maar zo'n schaamte is meestal gebaseerd op de onjuiste veronderstelling dat de kerk "waarheid" is alsof ze tegelijkertijd is verbonden en gegarandeerd door een onveranderlijke, onschendbare en voor altijd verplichte code van kanunniken. Als dit zo was - als het ware welzijn van het kerkorganisme afhing van de vervulling van de kanunniken, dan zou dit organisme vele eeuwen geleden zijn afgebrokkeld. Want een aanzienlijk aantal kanunniken uit het Boek der Regels (uit de officiële canonieke code van de orthodoxe kerk) wordt al eeuwenlang niet gerespecteerd. De kerk biedt haar voorgangers een aanzienlijke mate van vrijheid met betrekking tot de canonieke wetgeving, zodat de kerkelijke hiërarchie uiteindelijk beslist, volgens goddelijke "oikonomia" (woningbouw), hoe en wanneer ze kanunniken moeten toepassen - of niet. Met andere woorden, de kerk bestuurt de kanunniken - niet de kanunniken van de kerk.

We geven slechts enkele van de canonieke regels aan die vandaag niet worden vervuld. Regels 15 van de Raad van Laodicea (ca. 363/364) en 14 van de Zevende Oecumenische Raad (787) verbieden lezers en zangers om in de tempel voor niet-ingewijden te lezen of te zingen. Maar in onze bijna elke parochie zingen en lezen de niet-ingewijde mannen, vrouwen en kinderen. Regels 22 en 23 van dezelfde Raad van Laodicea verbieden lezers, zangers en dienaren om te dragen, die alleen wordt gegeven aan diakens die het op hun schouders dragen, en aan subdeacons die het kruiselings op beide schouders dragen. Echter, vandaag bij de bisschoppelijke diensten van de Russisch-orthodoxe kerk, kan men vaak oningewijde ondergeschikten zien die een kruisvormig geschreeuw dragen zoals subdiacons. Regel 2 van de Raad van Constantinopel, die in 879 in de kerk van St. Sophia was, stelt dat een bisschop geen monnik kan zijn. Meer bepaald verklaart deze regel de onverenigbaarheid van monastieke geloften met de bisschoppelijke waardigheid. De huidige praktijk van onze kerk is duidelijk in strijd met het principe dat door deze canon is goedgekeurd. Regel 69 van de kathedraal van Trullo (691/2) verbiedt alle leken - behalve de keizer - om het altaar binnen te gaan. Ik merk dat ik nog nooit vrouwen heb zien schenden die deze canonieke regel overtreden. Maar mannen en jongens betreden het altaar vrijelijk in alle Russisch-orthodoxe kerken die ik heb bezocht. Je kunt je afvragen of het verplicht is voor zowel vrouwen als mannen om te voldoen aan canonieke wetgeving, of dat kanonnen op de een of andere manier meer verplicht zijn voor vrouwen?

Hoe het ook zij, mijn doel is niet om de overtreding van de bovengenoemde richtlijnen te verantwoorden of te veroordelen. Zo'n oordeel is, zoals gezegd, het voorrecht van de kerkelijke hiërarchie. Ik bedoel alleen het overduidelijke feit dat we de reeks canonieke regels verwaarlozen. Sterker nog, dit is vrij consistent met de traditionele praktijk van de orthodoxe kerk en vormt op zich geen bedreiging voor haar welzijn: zoals we kunnen zien, heeft de kerk haar reddende missie volbracht en volbracht door het overtreden en zelfs perfect achterlaten van bepaalde canonieke regels - elke dag en eeuwen.

conclusie

Ik zal een korte conclusie schrijven, omdat de teksten voor zichzelf spreken. Zorgvuldige beschouwing van de bronnen en de aard van het concept van "rituele onzuiverheid" onthult een nogal gênant, en in feite niet-christelijk verschijnsel onder het masker van orthodoxe vroomheid. Ongeacht of dit concept onder de directe invloed van het jodendom en / of het heidendom tot de kerkpraktijk is vervallen, het heeft geen basis in christelijke antropologie en soteriologie. Orthodoxe christenen, mannen en vrouwen, werden gereinigd in de wateren van de doop, begraven en herrezen met Christus, die ons vlees werd en onze menselijkheid, de dood vertrapt door de dood en ons bevrijdde van zijn angst. En toch hebben we de beoefening bewaard, die de angst van het Oude Testament voor de materiële wereld weerspiegelt. Daarom is het geloof in "rituele onzuiverheid" niet in de eerste plaats een sociale kwestie, en het probleem ligt niet in de eerste plaats in de vernedering van vrouwen. Het gaat veeleer om de vernedering van de Menswording van Onze Heer Jezus Christus en de besparingsgevolgen daarvan.

Opmerkingen:

1. Het handboek van de predikant (Kharkov 1913), 1144.
2. Zie de vragen en antwoorden van pater Maxim Kozlov op de website van de Tatiana-kerk in Moskou: www. st - tatiana. ru / index. html? did = 389 (15 januari 2005). Cp. A. Klutschewsky, "Frauenrollen und Frauenrechte in der Russischen Orthodoxen Kirche," Kanon 17 (2005) 140-209.
3. Voor het eerst gepubliceerd in het Russisch en Duits in het driemaandelijkse tijdschrift van het bisdom van de ROCOR in Duitsland: "Kan een vrouw altijd een tempel bijwonen?" Bulletin van het Duitse bisdom 2 (2002) 24-26 en later online: http://www.rocor.de/ Vestnik 20022 /.

4. Dit verbod wordt nageleefd volgens het Boek van Orden van de Russisch Orthodoxe Kerk. Te zien. Engelse vertaling: Book of Needs of the Holy Orthodox Church, trans. door G. Shann, (Londen 1894), 4-8.
5. Zie de sites van de parochies van het Patriarchaat van Moskou in de Verenigde Staten: www. russianchurchusa. org / SNCathedral / forum / D. asp? n = 1097;
en www. ortho - rus. ru / cgi - bin / ns.
6. Zie de conclusies van het inter-orthodoxe overleg over de plaats van de vrouw in de orthodoxe kerk en de kwestie van de wijding van vrouwen (Rhodes, Griekenland, 1988). Te zien. ook
www.womenpriests.org/traditio/unclean.
7. Bijvoorbeeld, K. Anstall, "Mannelijk en vrouwelijk creëerde hij ze": een onderzoek naar het mysterie van het menselijk geslacht Maximaliseert de Biechtmoeder Canadese Orthodoxe Seminary Studies in Gender en Human Sexuality 2 (Dewdney, 1995), in het bijzonder 24-25.
8. Cp. G. Mantzaridis, Soziologie des Christentums (Berlijn 1981), 129 e.v. id., Grundlinien christlicher Ethik (St. Ottilien 1998), 73.
9. Diegenen die mijn zeer korte overzicht van historische en canonieke bronnen met betrekking tot rituele onzuiverheid willen verdiepen, kunnen worden verwezen naar het volgende verklarende onderzoek: E. Synek, "Werber nicht v ö llig rein ist an Seele und Leib..." Reinheitstabus im Orthodoxen Kirchenrecht, "Kanon Sonderheft 1, (München-Egling a.d. Paar 2006).
10. E. Fehrle, Die kultische Keuschheit im Altertum in Religionsgeschichtliche Versuche und Vorarbeiten 6 (Gießen 1910), 95.
11. Tamzhe, 29.
12. Ibid, 37.
13. Cp. R. Taft, "Vrouwen in de kerk in Byzantium: waar, wanneer - en waarom?" Dumbarton Oaks Papers 52 (1998) 47.4
14. I. Be'er, "Blood Discharge: The Code for Biblical Literature," in A.Brenne r (ed.), A Feminist Companion from Exodus to Deutoronomy (Sheffield 1994), 152-164.
15. J. Neusner, The Idea of ​​Purity in Ancient Judaism (Leiden 1973).
16. M. James, The Apocryphal New Testament (Oxford 1926), 42. Cp. Taft, "Vrouwen" 47.
17. D. Wendebourg, "Die alttestamentli chen Reinheitsgesetze in der frühen Kirche," Zeitschrift20für Kirchengeschichte 95/2 (1984) 149-170.
18. Cp. Samariter, "Pauly-Wissowa II, 1, 2108.
19. In Matthaeum Homil. Xxxi al. XXXII, PG 57, kol. 371.

20. Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 150.
21. E. Synek, "Zur Rezeption Alttestamentlicher Reinheitsvorschriften ins Orthodoxe Kirchenrecht," Kanon 16 (2001) 29.
22. Zie referenties van Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 153-155.
23. Justin, Dialog. 13; Origen, Contr. Cels. VIII 29.
24. V, 3. C p. Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 154.
25. Stromata III / XII 82, 6.6
26. Met merkbare problemen met. Irineas, die seksualiteit niet als een gevolg van de herfst beschouwde. Zie Adv. Haer. 3. 22. 4. Cp. J. Behr, 'Huwelijk en ascetisme', ongepubliceerd document op de 5e internationale conferentie over de Russisch-orthodoxe kerk (Moskou nov. 2007), 7.
27. J. Behr, Asceticism and Anthropology in Irenaeus and Clement (Oxford 2000), 171-184.
28. S. Stelzenberger, Die Beziehungen der frühchristlichen Sittenlehre zur Ethik der Stoa. Eine moralgeschichtliche Studie (München 1933), 405ff.
29. De monogamia VII 7, 9 (CCL 2, 1238, 48ff).
30. Div. Institutiones VI 23 (CSEL 567, 4 ff).
31. Paed. II / X 92, 1f (SC 108, 176f).
32. Cf. Behr, "Huwelijk en Ascetisme", 7.
33. De exhortatione castitatis X 2-4 (CCL 15/2, 1029, 13ff). Van f. Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 159.
34. Er zijn veel studies geschreven over de relatie van Origenes met de filosofische stromingen in zijn tijd. Zie D. voor een samenvatting van het huidige onderzoek over het onderwerp. I. Rankin, van Clement tot Origen. De sociale en historische context van de kerkvaders, (Aldershot-Burlington 2006), 113-140.
35. Cat.in Ep. ad Cor. XXXIV 124: C. Jenkins (red.), "Origenes on 1 Corinthians," Journal of Theological Studies 9 (1908) 502, 28-30.
36. Hom. in Lev. VIII 3f (GCS 29, 397, 12-15).
37. Zie L.W. Barnard, 'De achtergrond van het vroege Egyptische christendom', Church Quarterly Rev. 164 (1963)
434; ook M. Grant, The Jews in the Roman World (Londen 1953), 117, 265. Cr. referenties van Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 167.
38. Te zien. M. Simon, Recherches d'Histoire Judéo-Chrétenne (Pa ris 1962), 140ff., En M. Grant, Joods christendom in Antiochië in de Tweede Eeuw, "Judéo-Christianisme (Parijs 1972) 97-108. Cp. Links van Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 167.8
39. Didaskalia XXVI. H. Achelis-J. Fleming (eds.), Die ältesten Quellen des orientalischen Kirchenrechts 2 (Leipzig 1904), 139.
40. Op dezelfde plaats 143.
41. Popovodudatysm. T. Tenšek, L'ascetismo nel Concilio di Gangra: Eustazio di Sebaste nell'ambiente ascetico
42. J. Gribomont, "Le monachisme au IVe s. en Asie Mineure: de Gangres au messalianisme, "Studia Patristica 2 (Berlin 1957), 400-415.
43. P. Joannou, Fonti. Discipline générale antique (IVe-IXes.), Fasc. IX, (Grottaferrata-Rome 1962), t. I, 2,
89. Overdracht (pedaal) D. Cummings (Chicago 1957), 523.
44. Te zien. Tenšek, L'ascetismo 17-28.9
45. Joannou, Discipline 91; The Rudder 524.
46. Tenšek, L'ascetismo 28.
47. Joannou, Discipline 94; The Rudder 527.
48. Een latere ontwikkeling van het concept van rituele onzuiverheid in het Vivisme. P. Viscuso, 'Zuiverheid en seksuele definitie in de laat Byzantijnse theologie', Orientalia Christiana Periodica 57 (1991) 399-408.
49. Cf. H. Hunger, "Christliches und Nichtchristliches im byzantinischen Eherecht," Österreichisches Archiv für Kirchenrecht 3 (1967) 305-325.
50. C. L. Feltoe (ed.), The Letters and Others of Dionysius of Alexandria (Cambridge 1904), 102-
103. Pop water en authenticiteit. P. Joannou, Discipline générale antique (IVe-IXes.) 1-2 (Grottaferratta-Rom 1962), 2, 12. De vertaling is aangepast volgens Kormchy 718.
51. Patriarch Paul, "Kan een vrouw altijd de tempel bezoeken?" 24.
52. R. F. Taft, A History of the Liturgy of St. John Chrysostomum, deel VI. De communie, Thanksgiving en afsluitende riten, Rome 2008 (OCA 281), 204-207, 216.
53. Zie het commentaar van Theodore Balsamon (ca. 1130 / 40- post 1195) over deze regel: in epist. S. Dionysii Alexandrini ad Basilidem episcopum, kan. 2, PG 138: 465C-468A.
54. Can. 8, Rallis - Potlis II, 133.
55. Engelse vertaling van Kormchi 719. Patriarch Pavel citeert letterlijk Zonar in "Kan een vrouw altijd naar de kerk gaan" 25.11
56. Klutschewsky, "Frauenrollen" 174.
57. Zie vragen en antwoorden van pater Maxim Kozlov op de website van de Tatiana-kerk in Moskou: www.st-tatiana.ru/index.html?did=389.
58. CPG 244; Joannou, Discipline II, 243-244, 264.
59. W. Riedel, Die Kirchenrechtsquellen des Patriarchats Alexandrien (Leipzig 1900), 209. Zie, P. Bradshaw (ed.), The Canons of Hippolytus, Engelse trans. door C. Bebawi (Bramcote 1987), 20.

60. P. Browe, Beiträge zur Sexualethik des Mittelalters, Breslauer Studien zur historischen Theologie XXIII (Breslau 1932). Over de ontwikkeling van het concept van rituele onzuiverheid in het Westen in verband met priesterschap-celibaat, zie H. Brodersen, Der Spender der Kommünie im Altertum und Mittelalter. Ein Beitrag zur Geschichte der Frömmigkeitshaltung, UMI Dissertation Services, (Ann Arbor 1994), 23-25, 132.12

61. PL 77, 1194C - 1195B.
62. Haar leven ontrukken voor een vrouw, bijvoorbeeld, aux origines de la morale sexuelle occidentale (VIe-XIe s.) (Parijs 1983), 11, 73-82.
63. Ibid., 14.
64. E. Levin, 900-1700 (Ithaca-Londen 1989), 46.
65. Vragend Kirika, Russische historische bibliotheek VI (St. Petersburg 1908), 34, 46.
66. I. Zabelin. Het thuisleven van de Russische tsaren in de XVI I XVII eeuw (Moskou 2000), deel II, 2-3.
67. Requiem (Kiev 1606), ff. 674v-675r. Geciteerd uit Levin, Sex and Society 170.
68. B. Uspensky, Tsar en Patriarch (Moskou 1998), 145-146, noten 3 en 5.
69. "Een gebed op de eerste dag dat altijd een jongeman moet worden geboren", Trebnik (Moskou 1906), 4v-5v.
70. "Gebeden tot de vrouw van het puerperal gedurende veertien dagen", ibid., 8-9.14
71. Synek, "Wer aber nicht," 152.
72. Er zijn ook 148.
73. Afdeling godsdienstonderwijs, orthodoxe kerk in Amerika (red.), Vrouwen. Een onderzoek naar de Gemeenschap van vrouwen en mannen in de kerk (Syosset, New York 1980), 42-43.

1. Tafelboek van de predikant (Kharkov 1913), 1144.
2. Zie de vragen en antwoorden over Maxim Kozlov op de website van de Tatiana-kerk in Moskou:
www. st - tatiana. ru / index. html? did = 389 (15 januari 2005). Cp. A. Klutschewsky, "Frauenrollen und Frauenrechte in der Russischen Orthodoxen Kirche," Kanon 17 (2005) 140-209.
3. Voor het eerst gepubliceerd in het Russisch en Duits in het driemaandelijkse tijdschrift van het bisdom van de ROCOR in Duitsland: "Kan een vrouw altijd een tempel bijwonen?" Bulletin van het Duitse bisdom 2 (2002) 24-26 en later online: http: // www. ROCOR. de / Vestnik / 20022 /.

4. Dit verbod wordt nageleefd volgens het Boek van Orden van de Russisch Orthodoxe Kerk. Te zien. Engelse vertaling: Book of Needs of the Holy Orthodox Church, trans. door G. Shann, (Londen 1894), 4-8.
5. Zie de sites van de parochies van het Patriarchaat van Moskou in de Verenigde Staten: www. russianchurchusa. org / SNCathedral / forum / D. asp? n = 1097;
en www. ortho - rus. ru / cgi - bin / ns.
6. Zie de conclusies van het inter-orthodoxe overleg over de plaats van de vrouw in de orthodoxe kerk en de kwestie van de wijding van vrouwen (Rhodes, Griekenland, 1988). Te zien. ook
www.womenpriests.org/traditio/unclean.
7. Bijvoorbeeld, K. Anstall, "Mannelijk en vrouwelijk creëerde hij ze": een onderzoek naar het mysterie van het menselijk geslacht Maximaliseert de Biechtmoeder Canadese Orthodoxe Seminary Studies in Gender en Human Sexuality 2 (Dewdney, 1995), in het bijzonder 24-25.
8. Cp. G. Mantzaridis, Soziologie des Christentums (Berlijn 1981), 129 e.v. id., Grundlinien christlicher Ethik (St. Ottilien 1998), 73.
9. Diegenen die mijn zeer korte overzicht van historische en canonieke bronnen met betrekking tot rituele onzuiverheid willen verdiepen, kunnen worden verwezen naar het volgende verklarende onderzoek: E. Synek, "Werber nicht v ö llig rein ist an Seele und Leib..." Reinheitstabus im Orthodoxen Kirchenrecht, "Kanon Sonderheft 1, (München-Egling a.d. Paar 2006).
10. E. Fehrle, Die kultische Keuschheit im Altertum in Religionsgeschichtliche Versuche und Vorarbeiten 6 (Gießen 1910), 95.
11. Tamzhe, 29.
12. Ibid, 37.
13. Cp. R. Taft, "Vrouwen in de kerk in Byzantium: waar, wanneer - en waarom?" Dumbarton Oaks Papers 52 (1998) 47.4
14. I. Be'er, "Blood Discharge: The Code for Biblical Literature," in A.Brenne r (ed.), A Feminist Companion from Exodus to Deutoronomy (Sheffield 1994), 152-164.
15. J. Neusner, The Idea of ​​Purity in Ancient Judaism (Leiden 1973).
16. M. James, The Apocryphal New Testament (Oxford 1926), 42. Cp. Taft, "Vrouwen" 47.
17. D. Wendebourg, "Die alttestamentli chen Reinheitsgesetze in der frühen Kirche," Zeitschrift20für Kirchengeschichte 95/2 (1984) 149-170.
18. Cp. Samariter, "Pauly-Wissowa II, 1, 2108.
19. In Matthaeum Homil. Xxxi al. XXXII, PG 57, kol. 371.

20. Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 150.
21. E. Synek, "Zur Rezeption Alttestamentlicher Reinheitsvorschriften ins Orthodoxe Kirchenrecht," Kanon 16 (2001) 29.
22. Zie referenties van Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 153-155.
23. Justin, Dialog. 13; Origen, Contr. Cels. VIII 29.
24. V, 3. C p. Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 154.
25. Stromata III / XII 82, 6.6
26. Met merkbare problemen met. Irineas, die seksualiteit niet als een gevolg van de herfst beschouwde. Zie Adv. Haer. 3. 22. 4. Cp. J. Behr, 'Huwelijk en ascetisme', ongepubliceerd document op de 5e internationale conferentie over de Russisch-orthodoxe kerk (Moskou nov. 2007), 7.
27. J. Behr, Asceticism and Anthropology in Irenaeus and Clement (Oxford 2000), 171-184.
28. S. Stelzenberger, Die Beziehungen der frühchristlichen Sittenlehre zur Ethik der Stoa. Eine moralgeschichtliche Studie (München 1933), 405ff.
29. De monogamia VII 7, 9 (CCL 2, 1238, 48ff).
30. Div. Institutiones VI 23 (CSEL 567, 4 ff).
31. Paed. II / X 92, 1f (SC 108, 176f).
32. Cf. Behr, "Huwelijk en Ascetisme", 7.
33. De exhortatione castitatis X 2-4 (CCL 15/2, 1029, 13ff). Van f. Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 159.
34. Er zijn veel studies geschreven over de relatie van Origenes met de filosofische stromingen in zijn tijd. Zie D. voor een samenvatting van het huidige onderzoek over het onderwerp. I. Rankin, van Clement tot Origen. De sociale en historische context van de kerkvaders, (Aldershot-Burlington 2006), 113-140.
35. Cat.in Ep. ad Cor. XXXIV 124: C. Jenkins (red.), "Origenes on 1 Corinthians," Journal of Theological Studies 9 (1908) 502, 28-30.
36. Hom. in Lev. VIII 3f (GCS 29, 397, 12-15).
37. Zie L.W. Barnard, 'De achtergrond van het vroege Egyptische christendom', Church Quarterly Rev. 164 (1963)
434; ook M. Grant, The Jews in the Roman World (Londen 1953), 117, 265. Cr. referenties van Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 167.
38. Te zien. M. Simon, Recherches d'Histoire Judéo-Chrétenne (Pa ris 1962), 140ff., En M. Grant, Joods christendom in Antiochië in de Tweede Eeuw, "Judéo-Christianisme (Parijs 1972) 97-108. Cp. Links van Wendebourg, "Reinheitsgesetze" 167.8
39. Didaskalia XXVI. H. Achelis-J. Fleming (eds.), Die ältesten Quellen des orientalischen Kirchenrechts 2 (Leipzig 1904), 139.
40. Op dezelfde plaats 143.
41. Popovodudatysm. T. Tenšek, L'ascetismo nel Concilio di Gangra: Eustazio di Sebaste nell'ambiente ascetico
42. J. Gribomont, "Le monachisme au IVe s. en Asie Mineure: de Gangres au messalianisme, "Studia Patristica 2 (Berlin 1957), 400-415.
43. P. Joannou, Fonti. Discipline générale antique (IVe-IXes.), Fasc. IX, (Grottaferrata-Rome 1962), t. I, 2,
89. Overdracht (pedaal) D. Cummings (Chicago 1957), 523.
44. Te zien. Tenšek, L'ascetismo 17-28.9
45. Joannou, Discipline 91; The Rudder 524.
46. Tenšek, L'ascetismo 28.
47. Joannou, Discipline 94; The Rudder 527.
48. Een latere ontwikkeling van het concept van rituele onzuiverheid in het Vivisme. P. Viscuso, 'Zuiverheid en seksuele definitie in de laat Byzantijnse theologie', Orientalia Christiana Periodica 57 (1991) 399-408.
49. Cf. H. Hunger, "Christliches und Nichtchristliches im byzantinischen Eherecht," Österreichisches Archiv für Kirchenrecht 3 (1967) 305-325.
50. C. L. Feltoe (ed.), The Letters and Others of Dionysius of Alexandria (Cambridge 1904), 102-
103. Pop water en authenticiteit. P. Joannou, Discipline générale antique (IVe-IXes.) 1-2 (Grottaferratta-Rom 1962), 2, 12. De vertaling is aangepast volgens Kormchy 718.
51. Patriarch Paul, "Kan een vrouw altijd de tempel bezoeken?" 24.
52. R. F. Taft, A History of the Liturgy of St. John Chrysostomum, deel VI. De communie, Thanksgiving en afsluitende riten, Rome 2008 (OCA 281), 204-207, 216.
53. Zie het commentaar van Theodore Balsamon (ca. 1130 / 40- post 1195) over deze regel: in epist. S. Dionysii Alexandrini ad Basilidem episcopum, kan. 2, PG 138: 465C-468A.
54. Can. 8, Rallis - Potlis II, 133.
55. Engelse vertaling van Kormchi 719. Patriarch Pavel citeert letterlijk Zonar in "Kan een vrouw altijd naar de kerk gaan" 25.11
56. Klutschewsky, "Frauenrollen" 174.
57. Zie vragen en antwoorden van pater Maxim Kozlov op de website van de Tatiana-kerk in Moskou: www.st-tatiana.ru/index.html?did=389.
58. CPG 244; Joannou, Discipline II, 243-244, 264.
59. W. Riedel, Die Kirchenrechtsquellen des Patriarchats Alexandrien (Leipzig 1900), 209. Zie, P. Bradshaw (ed.), The Canons of Hippolytus, Engelse trans. door C. Bebawi (Bramcote 1987), 20.

60. P. Browe, Beiträge zur Sexualethik des Mittelalters, Breslauer Studien zur historischen Theologie XXIII (Breslau 1932). Over de ontwikkeling van het concept van rituele onzuiverheid in het Westen in verband met priesterschap-celibaat, zie H. Brodersen, Der Spender der Kommünie im Altertum und Mittelalter. Ein Beitrag zur Geschichte der Frömmigkeitshaltung, UMI Dissertation Services, (Ann Arbor 1994), 23-25, 132.12

61. PL 77, 1194C - 1195B.

62. Haar leven ontrukken voor een vrouw, bijvoorbeeld, aux origines de la morale sexuelle occidentale (VIe-XIe s.) (Parijs 1983), 11, 73-82.
63. Ibid, 14.
64. E. Levin, Ithaca-London 1989, 46.
65. Vragende Kirika, Russische historische bibliotheek VI (St. Petersburg 1908), 34, 46.
66. I. Zabelin. Het thuisleven van de Russische tsaren in de XVI I XVII eeuw (Moskou 2000), deel II, 2-3.
67. Requiem (Kiev 1606), ff. 674v-675r. Op. door Levin, seks en samenleving 170.
68. B. Uspensky, Tsar en Patriarch (Moskou 1998), 145-146, noten 3 en 5.
69. "Een gebed op de eerste dag van de geboorte van de vrouw van de jongen voor altijd," Trebnik (Moskou 1906), 4 v -5 v.
70. "Gebeden tot de vrouw van het puerperal gedurende veertien dagen", ibid., 8-9.14
71. Synek, "Wer aber nicht," 152.
72. Daar dezelfde 148.
73. Afdeling Godsdiensteducatie, Orthodoxe Kerk in Amerika (red.), Vrouwen en Mannen in de kerk. Een onderzoek naar de Gemeenschap van vrouwen en mannen in de kerk (Syosset, New York 1980), 42-43.